เพราะนั่งพูดคุยงานกันวันนี้เครียดและเหนื่อยซะเหลือเกิน
เราแปลกใจมากและก็ประคองอารมณ์น่าดูไม่ให้ร้อนรุ่ม
ระหว่างสนทนาก็คิดในใจเสมอว่าต้องใช้เหตุผลและใจเย็นๆ
ความคิดและวิธีการของแต่ละท่านนั้นไม่เหมือนกันอยู่แล้วเป็นธรรมดา
เราได้ประสพการณ์มาแล้วว่าใจร้อนเร่งรีบ
ท้ายสุดไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลยแม้เราจะถูกต้องในบั้นปลาย
ก็ยังถือว่าไม่ถูกเช่นกัน
เก่งจริงต้องถูกต้องสำเร็จและสนุกสนานด้วย
ถึงจะแน่จริงใช่ไหม
คลายผ่อนด้วยการหายใจและเทคนิคของธรรมกาย
ที่ว่าพูดกับตัวเองเบาๆในใจว่า
สบาย สบาย สบายยยยยยยยยยยยยยยยยยย
เบาสบาย เบาสบาย เบาสบายยยยยยยยยยย
และทำสมาธิตลอดทางที่กลับมาด้วยวิธีที่เรียนมา
และขอโทษดังๆในจิตต่อคู่สนทนาที่ผ่านมาสักครู่
ขออภัยต่อท่านในใจ
และขอโอกาสปรับเปลี่ยนใหม่เราให้ดีกว่านี้
แท้จริงเรานั้นเองที่ต้องทำให้ดี
เป็นหน้าที่เราตามปรกติอยู่แล้ว
ทุกอย่างก็เย็นลง
จิตใจก็ผ่อนคลายลง
เมื่อสักครู่ท่านประธานsmith ก็โทรมาคุย
เรานึกว่าท่านถอดใจ
แต่ท่านกลับเป็นผู้เยียวยา
และเป็นผู้ชิงลงมือก่อนไม่ให้ช้าและตกค้าง
นี่คือผู้นำทันสมัยยุคใหม่ที่มีภูมิปัญญาวัฒนธรรมเก่าหล่อหลอมเลี้ยงประคองมา
ท่านคือผู้นำที่ฉายแววครับ
