เขียนส้ันๆได้ว่า
อย่าเกรงใจต่อคนที่ไม่มีมารยาท
บ่อยครั้งที่ต้องเกรงใจรักษามารยาทต่อผู้คน
ที่คิดว่าต้องฟังบ้างอย่าปิดกั้นการแสดงออก
แต่บ่อยครั้งที่พฤติกรรมประเภทนี้เขาเรียกกันว่า
เคยตัว
โดยคิดว่าจะทำอะไรกับใครก็ได้ดั่งใจ
โดยที่ลืมไปว่านั่นมันกระทบต่อผู้อื่น
ทั้งจริงหรือไม่จริงก็ได้
แต่คิดว่าฉันทำได้ดั่งที่ฉันต้องการจะทำ
ไม่ได้หรอกถ้าไปล่วงลำ้กล้ำเกินในสิทธิของเขา
ยิ่งบ่อยๆบ่อยครั้งด้วยแล้วยิ่งไม่ได้ไม่เหมาะเลย
ถ้าเป็นเรื่องดีๆก็ไม่เป็นไรอาจจะเรียกว่าชเลียก็ได้
แต่ถ้าไปตำหนิติเตียนติฉินนินทาเขายิ่งลับหลังโดยเขาไม่อยู่ด้วย
ยิ่งแย่ไปใหญ่เลย
ทำไม่ได้ ไม่น่าทำ ไม่ควรทำ อย่างยิ่ง
นี่เป็นประสพการณืที่เราได้เรียนรู้ที่สำคัญจากสังคม
มองในสิ่งดีที่เขามี ดีกว่ามัวไปค้นหาในสิ่งที่เขาบกพร่องไปบ้าง
ชีวิตจริงมิได้มีแต่สิ่งดีด้านเดียวเท่านั้น
ความในไม่นำออกความนอกไม่นำเข้า
พูดแต่สิ่งดีดีกว่า พูดสิ่งดีจะเกิดแต่สิ่งดีขึ้น
แม้จำเป็นที่ต้องพูดสิ่งด้อยเพื่อการปรับปรุง
แต่ถ้าเศร้าหมองเลี่ยงได้เลี่ยงดีกว่า
แม้หากจะต้องเจ็บปวดแต่ก็ต้องชั่งใจในผลได้และผลเสียก่อนเสมอ
แม้จะถูกต้องหมดแต่ไม่สำเร็จ
และสำเร็จถูกต้องอย่างไม่มีความสุข
จะไปทำมันไปทำไม
อย่าไปเกรงใจคนที่ไม่ควรเกรงใจ
อย่าเกรงใจคนที่ไม่ม่มารยาท
อย่าให้คนที่ไม่มีมารยาทในสังคม
ทำลายทำร้ายต่อสังคมได้ตามอำเภอใจ
จะได้ไม่ต้องมาเสียใจในภายหลัง
