ในสังคมผมได้มีโอกาสพบปะกับผู้รู้มามากมาย
ส่วนใหญ่เป็นผู้รู้ที่มักจะเป็นนักวิพากษ์นักวิจารณ์
เลยไปจนถึงนักตำหนินักติเตียนนักว่ากล่าว
และชอบว่าแต่ผู้อื่นและถ้าบอกให้ไปทำดูสิ
ก็จะเกิดอาการเจอของร้อนมือสบัดปัดทิ้งพัลวัล
เรียกได้ว่ารู้จากการอ่าน
รู้จากการฟังเล่าต่อๆกันมา
คิดเอาเองเคยทำมาบ้างในอดีต
แล้วเหมาเอาเป็นความเชี่ยวชาญ
แสดงตนจนเป็นผู้ชำนาญการไปโน่น
เวลาอยู่ในวงก็ชอบ เต วง
ให้คนอื่น งง เป็นไก่ตาแตก
บ้างหน้าบางหน้าก็แหกแตกกระจาย
ทำโดยไม่สนใครเป็นใคร
ฉันเป็นของฉันอย่างนี้
และฉันก็จะทำอย่างนี้
ระวังจะเจอหมัดสวน
หน้าจะแตกเย็บไม่ทัน
แต่ส่วนใหญผู้คนที่เจอเช่นนี้
มักจะเบื่อหน่ายไม่อยากเข้าใกล้
น่าเอือมระอาเห็นแล้วเซ็ง
น่าสงสารน่าเห็นใจมาก
นานไปคนพวกนี้จะเฉาเหงาตาย
คนจะไม่เข้าใกล้ไม่มีใครเล่นด้วย
ของที่ดีเคยมีเลยด้อยค่าราคาตก
หมดยุคหมดคุณค่าไม่มีใครให้ราคา
น่าเสียดายจังเลย
